Adriaan en Olivier, geschreven door Leonhard Huizinga (1939)

online te lezen op www.DBNL.org

Het was in het allerholst van den nacht en twee groote volle manen stonden met verwijtende gezichten aan den hemel.
‘Hoe hard rijden wij nu?’ vroeg ik.
‘Zesennegentig,’ zei Adriaan en draaide achteloos het stuur drie keer rond.
‘Wáár rijden wij nu?’ vroeg ik.
‘Om de markt in Rittenburg,’ zei Adriaan.
‘Rittenburg is een prachtig oud stadje,’ zei ik. ‘Het bezit een fraai middeleeuwsch stadhuis, met een monumentale trap.’
‘Nee,’ zei ik, toen het lawaai had opgehouden, ‘het bezat een fraai middeleeuwsch stadhuis. Kijk nu toch eens wat je gedaan hebt! Je kunt toch niet met een auto deze monumentale trap op!’
‘Is die auto van u?’ vroeg de agent.
‘Geweest,’ zeiden wij, en schudden de overblijfselen van ons af.
‘Mag ik uw rijbewijs eens even zien?’ vroeg de agent.
‘Nee,’ zei ik, ‘het is geen kijkdag vannacht.’
Hij trok zijn potlood.
‘Uw naam!’ zei hij tegen mij.
‘Ik ben incognito, nieuwsgierig aagje.’
‘Hoe zegt u?’
‘Incognito. I-N-C-O-G-N-I-T-O.’
Hij schreef het op.
‘Voornaam?’
‘Ja, erg voornaam.’
‘Hoe is die?’
‘Olivier,’ zei ik, ‘maar zonder Twist.’
‘Dat zou ik u ook niet raje,’ zei de agent. ‘Waar ben u geboren?’
‘In het binnengasthuis, 's ochtends om kwart over twee uit een zekere hoeveelheid zonnegloren plus een zucht van de ziedende zee.’
‘In Rotterdam?’
‘Dat is beleediging door een ambtenaar in functie!’
‘In Rotterdam?’ vroeg hij weer.
‘Ja,’ zei ik, om hem een pleizier te doen, hoewel zooiets mij als geboren Hagenaar natuurlijk wel tegen de borst stuitte.
‘Wanneer?’
‘Op 1 September. Een goed Hagenaar laat Hare Majesteit voorgaan.’
‘En uw beroep?’
‘Schrijver.’
‘Op een kantoor?’
‘Neen individu, achter een schrijftafel bedekt met paperassen.’
‘Waar woont u?’
‘In Nieuwpoort.’
‘Welke straat?’
‘Mauritskade 1600.’
Hij schreef het op en begon toen met Adriaan, die het stuur en de versnelling nog in zijn handen had.
‘En u, hoe heet u?’
‘Ik ben ook incognito,’ zei Adriaan koel en maakte een bocht naar links. ‘Met een hoofdletter alsjeblieft!’
‘Wij zijn broers,’ zei ik.
‘Voornamen?’
‘Désirée....,’ fluisterde Adriaan, en draaide met zijn derrière, omdat dat ook Fransch is.
‘Geboren?’
‘Net als ik,’ zei ik, ‘wij vormen samen een niet-Siameesche tweeling.’
‘Maar ik was er eerder!’ riep Adriaan.
‘Dat liegt hij, agent,’ zei ik. ‘Ik kwam eerst.’
‘Dat zal de commissaris wel uitmake,’ zei de agent streng. ‘Uw beroep?!’
‘Cocotte....’ fluisterde Adriaan blozend.
‘En u woont?’
‘Parijs. U weet wel, de lichtstad. Rue du Popo, drie hoog achter, drukwerken worden niet teruggegeven, aan de deur wordt niets gekocht, voorzien van radio, stofzuiger en norit.’
‘U ben dronke!’ zei de agent.
‘Dat jokt u, inspecteurtje,’ kraaide Adriaan.
‘Ik ruik het,’ zei de agent vol sombere afgunst, ‘ik ruik het aan uw adem!’
‘Désirée,’ zei ik, ‘deze Hermandad beschuldigt je van halitosis.’
‘Never a bridesmaid, always a bride,’ zei Adriaan luchtig. ‘Removes hair everywhere,’ voegde hij er bedrukt aan toe.
‘Désirée,’ zei ik, ‘blijf ernstig, deze Hermandad...’
‘Hermandit,’ zei Désirée.
‘Hermandat,’ zei ik.
‘Ik zal je tegemoet komen,’ zei Désirée. ‘Hermandie!’
‘Nee,’ zei ik, ‘maar wat denk je van Hermandeze?’
‘Niets,’ zei Adriaan.
Tenslotte werden wij het eens op Hermaphrodit.
‘U ben allebei dronken,’ zei de Hermaphrodit.
‘Dat liegen jullie allebei,’ zei Désirée ruziezoekerig. ‘Doe liever al die opschrijfboekjes weg en probeer niet met twee potlooden te schrijven. Jullie zijn charlatans!’
‘Désirée,’ zei ik, ‘hij verstaat geen Fransch.’
‘Jij ook niet?’ vroeg Désirée aan de Hermaphrodit.
‘Ik waarschuw u,’ zei die.
‘Waarvoor?!’ zei Désirée, en kwam opdringen.
‘Dat zul je op het berroo wel hoore.’
‘O nee, daar komt niets van in. Ik wil hier en nu weten, waarvoor ik word gewaarschuwd. Als er gevaar dreigt moet ik paraat zijn. Ik zal bijzonder pal staan! Ik zal geen duimbreed wijken!....’
‘Luister niet naar hem, commissaris,’ zei ik, ‘mijn broer is wel eens meer zoo. Dat komt heel dikwijls voor bij de tweede van een tweeling. Maar dronken zijn wij niet. Dat zullen wij bewijzen.’
‘Op het berroo,’ zei de Hermaphrodit koppig.
‘Stilte!’ donderde Adriaan opeens. ‘Stilte, of ik laat de tribunes ontruimen. Wat zeg ik! Ontruimen?! Ik laat ze sloopen! Ik laat ze opblazen met poetskatoen, met iedereen die er opzit! Versta je, Aphrodite!....’
‘Stilte!!!’ schreeuwde hij nog eens. ‘Ik ga bewijzen!’
Hij klom over de resten van een auto, die blijkbaar tegen de monumentale trap gereden was, naar het bordes van het stadhuis. Balanceerend op een spatbord bleef hij even staan.
‘Er liggen hier overblijfselen,’ zei hij streng tegen den agent. ‘Die hadden al lang opgeruimd moeten zijn. Geen woord meer, of ik ontsla je met ingang van kwart over drie.’


